اتاق فرار در تهرانپارس جنوبی

دُنیا در نَشیب نیستیست. گَرسیوَز که نامَش سیاه‌تر از شَب بود و یادَش بیم و هَراس در دل آدمیان می افکند برآن شد تا با فُسون و نیرَنگ ساحِران بِیرَق تاریکی را بر این دنیا سایه گُستر کند. پس ایشان به رَسم پَلیدان دَری از در‌وازه های جهنم را گُشودَند. در آن جهان تاریک گَرسیوَز را با اهریمن پَلید دیداری شد. این دو بَدخوی گفتند و شُنودَند و سر انجام بر این پِیمان شدند که اهریمَن، گَرسیوَز را عمر و جاه جاودان دهد و گَرسیوَز هرآن کُنَد که میل اهریمَن است و میل اهریمَن چه باشد جز تباهی و سیاهی و نیستی...